5 tips bij co-ouderschap

Reactie gegeven door:
Trienneken

In elk geval bedankt om even de voorwaarden op een rijtje te zetten.

Momenteel ben ik met mijn ex in co-ouderschap over onze twee kinderen. Als ik het mag vergelijken met wat hierboven staat hebben wij co-ouderschap om financiële reden.
Mijn ex vroeg co-ouderschap aan omdat hij de allimentatie te hoog vond. Hij betaalt maandelijks een vast bedrag waarvan ik school, dokter,logo, drie-maandelijks jassen en schoenen mee koop.
Dat bedrag is zeker en vast niet genoeg om al die kosten te dekken maar ok, het lukt wel.
Alle communicatie verloopt via advocaten. Wanneer ik hem spontaan iets doorzeg over school, of doktersbezoeken zegt hij een week later dat ik hem niet op de hoogte heb gebracht.
Daarom mijn toevlucht tot advocaten.
Speelgoed of kledij die ik meegeef blijven daar achter en mogen niet terug meekomen want papa zegt dat het van hem is.
Zijn vriendin noemt me een domme mama, zegt dat ik geen goede mama voor de kindjes ben. Waar haalt zij het recht vandaan om over mij te oordelen tov mijn kinderen.

De voorwaarden hierboven worden wel 20 keer met de voeten getreden.

Dit co-ouderschap is ontstaan door onderlinge afspraken en niet door een vonnis, niet alleen om het financiële reden maar ook omdat ik er zelf voorstander van ben of eerder was.Daarbij gezien zijn smeekbedes om de kindjes niet af te nemen want hij werkt in ploegen.

Ik heb aanvraag gedaan bij de jeugdrechtbank om van dat co-ouderschap af te stappen.Momenteel is er op zijn vraag een sociaalonderzoek aan de gang. Pas eind oktober hebben we daar een vonnis van. Ondertussen peddelen we verder of eerder de kinderen want zij worden heen en weer gesleurd, hebben geen thuis meer. Zoals mijn oudste dochter (7) vorige week vroeg: mama waar woon ik nu eigenlijk?

Moet zeggen dat ik er geen antwoord op kon geven.
De wraakgevoelens van de papa zitten zo hoog dat hij er alles aan doet om mij te kwetsen en dat kan alleen via de kinderen.
Hij schaamt zich niet om een leugen meer of minder.
Reageert ook op geen enkel officieel schrijven van mijn advocaat om eens samen te zitten voor de vakantieregeling en laat doodleuk 2 maanden na de gevraagde datum weten wat zijn eisen zijn zonder te vragen wat ik er van denk.

Ik denk dat iedereen wel begrijpt dat voor mijn kindjes co-ouderschap geen uitkomst is.

K.

Reactie gegeven door:
felke

Ik herken mijn situatie enorm in Trienneken Says.Over vier jaar zijn mijn ex en ik gescheiden,hij wou terug “vrij” zijn,stel je voor,je hebt samen een eigendom,beiden een goede job en het voornaamste;twee kinderen,mijn jongste dochtertje was twee en oudste dochtertje zeven.Met heel veel verdriet heb ik mijn huis moeten verlaten maar het belangrijkste had ik bij me,mijn kinderen.Als we uit elkaar gingen vroeg ik of hij co-ouderschap wou en gelukkig antwoorde hij dat hij een regeling wou dat de kinderen om de twee weken een weekend en in de vakantie de helft bij hem konden komen.

Ondertussen zijn we vier jaar verder en ik heb de index laten uitrekenen van de voorbije jaren en nu krijg ik het deksel op de neus want meneer heeft co-ouderschap aangevraagt via zijn advocaat.Dus is het nu een kat en muis spel tussen advocaten,en natuurlijk een geldspel!!
Doordat de communicatie tussen ons heel,maar heel slecht is(deels de schuld ook van zijn vriendin)kan ik zeker niet zo maar toegeven want de grootste reden is dus ook het financiele,niet uit liefde dat hij de kinderen iedere keer een week opeist.

Wat ik zo erg vind aan mijn hele verhaal is dat kinderen geen speelbal zijn,en dat zie je in vele dergelijke situatie’s.
Ik vecht voor mijn kinderen,heel spijtig dat mensen kinderen gebruiken om een ander te kwetsen.
Ik hoop voor mij en al anderen die dit meemaken dat we er goed mogen uitkomen.
Door al die wetgevingen zijn we eigenlijk verplicht om soms ongelukkig mee te draaien in de maatschappij.

Reactie gegeven door:
trienneken

Beste Felke

Ik hoop voor jou dat je een rechter treft die de rol van vader niet te breed neemt, want co-ouderschap weigeren omdat er geen communicatie is is geen reden meer de dag van vandaag.
Ik heb sociaal onderzoek gehad. Justitieassistente wist me te vertellen dat communicatieproblemen van de ouders de zijn en de kinderen daar geen last mogen van ondervinden. Wij moeten er zien uit te raken door ouderschapsbemiddeling. Ondertussen heb ik haar nogmaals gecontacteerd om het volgende te melden. Ik heb zo’n goede communicatie met mijn ex dat meneer beslist heeft de kinderen bij zich te houden tijdens de weken vakantie dat ze bij mij moeten zijn. Ik had hem op de hoogte gebracht via advocaat dat ik -doordat hij nie wou reageren op mijn verzoek om af te spreken voor de grote vakantie- mijn verlof neem de eerste helft van juli dus van 6-20 juli. Ze waren er dus niet he op 6 juli. Hij was ermee op reis vertrokken. Op dinsdagavond heb ik vernomen via politie dat hij ze zou terug brengen op 20 juli want ik geen recht had hem een eenzijdige verlofregeling op te dringen. We hebben helaas nog geen vonnis. justitieassistente zei dat ik met mijn rug tegen de muur stond. maar op mijn vraag ‘ wat als hij ze brengt op 20 juli (einde van mijn verlof) en ik weiger ze want ja verlof is gedaan. kreeg ik het volgende antwoord: mevrouw dat zou ik niet doen als ik u was want dan kan hij niet alleen het signaal geven aan de kinderen dat je hen nie wil maar ook aan de rechter voorleggen dat je een “onwillige moeder” bent.
Stel je voor, hij steekt dat uit en ik krijg het op mijn boterham.Ben dus bij mijn collega’s gaan smeken hun verlof te verleggen en het is me gelukt. Maar dit had niet zo moeten gaan.

Hij werkt in ploegen en vind dat hij daardoor alle zeggenschap heeft over alle vakanties, ik moet me maar aanpassen.
op 3 september moeten we naar de jeugdrechter, dit feit gaat daar zeker aan bod komen eens zien wat hij daarop gaat zeggen.

Wie hier raad kan geven is welkom
Ook ik vecht voor mijn kinderen alleen staat de wet niet aan mijn kant zo blijkt.

Reactie gegeven door:
sofie

idd de wet staat zeker niet meer aan de kant van de moeders.Ook ik maak dit mee en het kind is hier duidelijk het slachtoffer van.
Er word zogezegd altijd een vonnis uitgesproken in het voordeel van het kind….wel …. niks van !!!!

Reactie gegeven door:
Dominique Meert

Heeft Minister Onkelincks kinderen? Is zij gescheiden? En zit zij ook in een situatie van co-ouderschap? Waarschijnlijk niet, anders zou zij een dergelijke wetsvoorstel en ontwerp nooit voorgelegd hebben. Het is een wet vooral in het nadeel van het kind maar ook van de moeder.
De partij heeft vooral gedacht aan vrouwen die carrière willen maken en hierbij zijn kinderen in de weg. Sorry voor de straffe uitspraak, maar een carrièrevrouw heeft haar werk op de eerste plaats en niet haar kinderen.
Waarom zijn er zoveel drama’s van moeders die hun kinderen vermoorden en zelfmoord plegen (reeds 6 in 2009)? De grote reden is de nieuwe wet.
Zogezegd zijn er minder scheidingen, maar dat is zuiver illusie. Veel vrouwen durven hun partner niet verlaten uit schrik dat er iets met hun kind(eren) zou gebeuren en kiezen liever voor een ongelukkig bestaan met hun partner, en de kinderen zijn er nogmaals slachtoffer van m.a.g. gedragproblemen, enz.
Hoe durft men een baby of peuter van zijn moeder te scheiden! Door de eeuwen heen werden kinderen nooit door vaders opgevoed. Het is onnatuurlijk. Een kind heeft recht op stabiliteit en één vaste woonplaats. Een vaderfiguur moet er zijn, maar een kind is geen kaatsbal.
Ik hoop dat Minister Onkelinkx en haar partij eens bewust worden van het verdriet en psychische verstoring dat zij veroorzaken met hun nieuwe wet en dat zij eens een onderzoek doen bij gescheiden ouders, hun kinderen en de leerkrachten.

Reactie gegeven door:
leentje

Net dezelfde situatie hier, dat co-ouderschap wordt vaak ui wraak toch erdoor gedreven. En elke keer kom je sterker uit zo’n situatie, je laat je niet langer de mond snoeren. Maar dan vindt de tegenpartij weer een nieuwe reden om je in de put te duwen. De vraag of dit ooit gaat stoppen, die pesterijen, dat is het enige waar je nog voor leeft. Probeer maar eens een leven op te bouwen met een kind van 1 jaar, die om de andere dag weg is. Nu ben je even mama, dan weer niet. Ik ben zelf nog een jonge twintiger, ik zou kunnen uitgaan en de tijd van mijn leven hebben. Ik heb gekozen voor mijn kindje, ik kies er bewust voor om haar op te voeden (naast mijn werk) en tijd voor hem vrij te maken. Terwijl de tegenpartij niet wil werken, omdat hij anders zijn kindje niet ziet en liever een hele dag achter de pc zit, en hem als reden gebruikt om niet te moeten werken. Je moet welwillend zijn als het kind zich aan je vastklampt en niet wil lossen, terwijl ze bij de opvang mij vrolijk dada zwaait. In het belang van het kind???????

Reactie gegeven door:
mike

Hallo dames,
Mag ik als papa ook eventjes iets komen vertellen? Wel mijn vriendin en ik hebben een prachtige zoon ontstaan uit de vriendschap en liefde voor mekaar en het heeft ons veel moeite gekost ‘ivf baby’. Wel ik weet nu 100% zeker dat Sabine en ik zelf geen problemen zullen hebben met co-ouderschap die de naam probleem waard zijn. Ik blijf haar hoe dan ook altijd ontzettend dankbaar voor de vriendschap, liefde en goede zorg voor zowel Nimai en mezelf bovendien helpt het niemand vooruit om ruzie te maken, stress te kweken bij om het even wie. Sabine is en blijft altijd een super mama voor onze kapoen en ik doe mijn best als papa hen een goede thuis te geven en als onze wegen uit mekaar gaan dan zal niets veranderen aan onze ouder zijn. Succes voor wie in de problemen zit maar weet dat er ook vaders zijn die hun best doen.

Reactie gegeven door:
Stefaan

Dames, ik heb heel veel respect voor jullie situatie en meningen maar mag het ook even gezegd dat het niet altijd de papas zijn die in de fout gaan. 10 maand geleden kwam mijn vrouw doodleuk met de mededeling dat ze relatie met haar baas begonen was en dat er voor mij geen plaats meer was. Tot daar we zijn volwassen en overleven het wel, ons dochtertje 4,5 op dat ogenblik dat was weer iets anders.
We zijn gestart met onderlinge afspraak over co ouderschap
week week, in het begin zelf kunnen overeenkomen in afwachting dat ik andere woonst vond en het kind niet te veel te belasten dat we om beurt in de woning verbleven op het moment dat dochter bij ons was.
na verloop van tijd en aangezien dat de ex van haar nieuwe partner met 4 kinderen niet zomaar hun huis wou verlaten begon dit moeilijker te gaan.
voor haar moest het plotseling inneens snel gaan nu want ze was het beu om de week dat dochter niet bij haar was op hotl te logeren, dus moest ik maar direkt weg volgens haar. dit heb ik geweigerd omdat ik evenveel recht heb als haar toch en ik niet diegenen was die alles in de steek liet voor wat geld en show.
Plots kreeg ik dagvaardiging in de bus om naar vredegerecht te gaan om voorlopige maatregelen te nemen. eis van mevrouw dochter 2 weken bij haar ik 1 weekend op 2 van 10 tot 18 h sanderdaags.
sinds de geboorte van onze dochter is dat kind na creche , school verlof en alle andere dagen opgevangen geweest door mijn ouders, voor hun niks meer, op vraag hoe ze het wou doen om dochter op te voeden met haar job ,droogweg een nany of internaat! Gelukkig heeft vrederechter de week week regeling behouden, allez gelukkig, iedere vrijdag wanneer ik dochter afhaal bij de mama begint kind te wenen dat ze niet meer bij mama wil zijn, want daar kijkt men toch naar haar niet om en zijn ze enkel met zichzelf bezig. nu tien maand verder heeft haar nieuwe vriend alles hier verkocht en wil zich definitief in het zuiden van frankrijk gaan vestigen, madame wil uiteraard mee en heeft ook aan onze dochter al te kennen gegeven dat ze naar frankrijk gaat wonen en daar naar school zal gaan.
Moet ik dan mee naar frankrijk om mijn dochter te kunnen zien?
Waar haalt zij het recht?
maar zeggen jullie me maar eens wat ik er moet tegen beginnen.
gerecht zegt zolang er niets is kan je ook geen klacht indienen, en zodra ze ginder is ben je hoppeloos te laat want dan gaat het ellendig lang duren.
Voor mij is het simpel onze dochter blijft in haar vertrouwde omgeving, haar school,vriendjes, grootouders enz maar als straks madame er een zaak van maakt ben ik benieuwd of het belang van het kind zal gevolgd worden.

Iedereen die hierover raad weet mag het gerust laten weten.
rst@live.be

Reactie gegeven door:
mike

Stefaan,

Veel goeie moed gewenst en vecht maar voor je rechten als papa!!! Ik ben echt benieuwd hoe dit zal aflopen zoals je komt te zeggen zal men nu ook het belang van jullie kleine meid willen behartigen of mag ze haar ongestraf weg nemen uit haar vertrouwde omgeving en van omgang met papa?

Reactie gegeven door:
Tim

Mike,

Mag ik er u op attent maken dat je niet mag oordelen over iets wat je niet kent? Jullie ZIJN nog samen. Je mag nu zeggen wat je wil met je goede voornemens, als Sabine morgen je hart breekt en voortdurend het bloed onder je nagels haalt, zal je anders piepen.

Niet verkeerd begrijpen hoor, want ik bedoel het net als jou niet slecht, ik vind het alleen een beetje incorrect om te oordelen over iets wat je niet kent.

Reactie gegeven door:
mike

Ik oordeel niet maar ik vind gewoon dat het niets helpt door mekaar het leven zuur te maken dat is alles en ik zal never onze zoon gebruiken om haar te raken en andersom ook niet dat weet ik heel erg zeker. Het is een kwestie van elementair respect voor onze zoon en mekaar en ik ben niet van plan in oorlog te leven tot de dag dat ik sterf daarvoor hebben we alle twee al te veel mee gemaakt.

Reactie gegeven door:
mike

We wonen officieel niet samen en willen toch graag co-ouderschap laten registreren waar moet je daar voor zijn? Duurt het lang en wat is de kostprijs ongeveer? Iemand een gedacht waar we moeten zijn in Antwerpen.

Reactie gegeven door:
De Craecker Danny

Wou ook eens informeren, ben al 6 jaar gescheiden betaal van in begin almentatie. Vanaf 2004 gaat mijn zoon week naar mama en week bij,dus eigenlijk co ouderschap mijn ex wil dat niet laten veranderen. Op papier dat we eigenlijk co ouderschap hebben dus moet ik maar blijven opbrengen voor mijn zoon terwijl ik evenveel kosten als mijn ex heb. Ik krijg ook al de dokters rekeningen,schoolrekeningen enz…. waar ik de helft van moet betalen dat is toch niet normaal.Dan heeft ze ook al 6 jaar al het kindergeld en voordeel van belasting omdat ze onze zoon volledig inbrengt plaats van ieder de helft.Kan iemand mij goede raad geven wat ik best doe.
Dank bij voorbaat.
De Craecker Danny

Reactie gegeven door:
Günther Jacobs

Hallo iedereen.

Momenteel werken mijn vriendin en ik aan een overeenkomst betreffende co ouderschap.
En als je het mij vraagt werd het echt wel tijd dat de vaders nu eindelijk ook rechten hebben wat betreft de kinderen.

Wat Dominique hierboven zegt slaagt kant noch wal hoor: “Hoe durft men een baby of peuter van zijn moeder te scheiden! Door de eeuwen heen werden kinderen nooit door vaders opgevoed. Het is onnatuurlijk”.
Met alle respect hoor Dominique, maar een man die kuist, strijkt en kookt is dan ook onnatuurlijk. Het concept ‘de nieuwe man’ moet wel uitgevonden zijn door de vrouw. Een vrouw is trouwens feministisch alleen als het haar uitkomt.

Vaders hebben even veel recht op de kinderen als de moeder. Zo simpel is het. Een kind zonder vader mist heel wat in zijn leven. Vaders brengen heus wel onmisbare input bij tot de opvoeding van een kind.

Reactie gegeven door:
Trienneken

Aan allen

Ik ben het er grondig mee eens dat ook vaders een deel in de opvoeding moeten hebben.
Dat wij ‘vrouwen’ ook mee gaan werken en dan ook iets meer verlangen van onze partner dan – thuis komen met de benen onder de tafel en daarna de zetel in – is volgens mij niet meer dan normaal-want ja ze hebben een hele dag hard gewerkt.Wat doen wij dan?
’s morgens kinderen klaarmaken voor school of onthaalmoeder, hele dag werken, ’s avonds kinderen halen, eten maken, kroost in bad en in bed, verhaaltjes lezen. Ah ja, dan vergeet ik nog wat er tussendoor allemaal is gebeurt, kindjes helpen met huiswerk, stofzuigen, wasmachine vullen, droogkast vullen, dan volgt de strijk ’s avonds terwijl de kinderen slapen en manlief in zijn zetel naar favoriete programma’s kijkt. Maar o vrouw, waag het niet te klagen, want jij wou wel een gezinnetje he.

Dan nog maar over de vakanties te zwijgen.
Elk jaar hetzelfde spelletje en dat begint al in de maand april om een grote vakantie te plannen.
Op papa moeten we niet rekenen, nee, die gaat veel liever werken, ipv alleen in ploegen, dan ook nog na zijn uren erbij.
Als ik dan eens echt in nood zit, wil hij wel eens een uitzondering maken en eens een dagje of liever halve dag thuis blijven.
Dus oma en opa, hou jullie vast daar zijn ze die twee prinsessen en op de dagen dat papa dan na zijn uren in het zwart gaat werken moeten ze naar de opvang, te betalen uiteraard maar ja, dat regelt mama wel. Na zijn uren zwartwerk met een grote smile naar huis, en dopt me zijn ‘zwart geld” onder mijne neus. zie eens hoe hard hij heeft gewerkt en hoeveel verdient, wat allemaal in zijn kas komt want hij heeft het verdient. Dat hij daardoor zijn kinderen een hele week niet ziet kan hem niet schelen, want ja, die slapen nog als hij vertrekt en liggen al terug in bed als hij thuis komt.

Een daguitstap met de kinderen, is een echt grap, een uur voor openingstijd is hij al aanwezig aan het pretpark en tegen de middag terug thuis want hij heeft de hele week hard gewerkt en is kapot.

En toch blijf ik erin geloven dat mannen recht hebben op hun deel van de opvoeding. Ik ga het anders zeggen, het is hun verdomde plicht want die kinderen zijn er niet alleen door ons gekomen.

Ook wij hadden het beste voor met de kinderen toen we uit elkaar gingen, de kinderen, onze trots, daar moesten we voor blijven overeenkomen. Tot meneer een nieuwe vriendin heeft, en die de plak begint te zwaaien. En beslist dat mama en papa niet samen moeten zitten in de kerk tijdens de eerste communie van hun dochter . Wanneer die beslist wanneer de kinderen bij papa zijn. En je ex na een jaar en half samen met die nieuwe vlam pas beslist van je los te laten en voor haar te kiezen maar ondertussen er is in geslaagd je relatie met je kinderen danig te verzuren dat je de rechtbank vraagt het co-ouderschap stop te zetten. Ondertussen heb ik met die vlam een gesprek gehad en lijkt het nu prima te gaan. Alhoewel ik zeer op men hoede ben. Op 3 september moeten we naar de jeugdrechtbank en gezien ik had gevraagd co-ouderschap te stoppen wegens geen communicatie is die er nu wel, sinds 2 weken. Een valstrik of gemeend??
Denk dat het allemaal ok zal verlopen zolang het in haar schema past. Ze wist me nu al te vertellen dat de kinderen op kerstavond bij de papa zullen zijn ipv zoals week-week bij mij. Als ik dan vraag om de paasweken te verwisselen wegens skiverlof krijg ik als antwoord dat ik op reis moet gaan in de week dat de kinderen bij mij zijn.

voila

Groetjes
T

Reactie gegeven door:
Günther Jacobs

Laten we het zo zeggen: vader = moeder. Punt. Mijn persoonlijke verhaal is niet van belang. Ik wil alleen nog kwijt dat ik de kinderen aankleedt, ik ze naar school breng, ik ga winkelen en ik het eten maak als mijn partner thuiskomt.

De leuze die veel te veel vrouwen in de mond nemen, en dat kan niemand ontkennen, is: “een kind moet toch bij zijn moeder zijn”.Van waar komt dit eigenlijk vraag ik me af. Zonder de man is er geen kind. De vaders moeten het altijd maar stellen met 1 schamel weekend om de 14 dagen. Dat blijkt de trend te zijn.

We zijn heus niet allemaal bruten, onbeschofterikken en luierikken hoor.

Onthou: een kind ziet zijn vader even graag als zijn moeder. Hier mag zelfs de rechtspraak niet tussenkomen.

Reactie gegeven door:
Trienneken

Günther

Je hebt gelijk. Een kind ziet zijn vader even graag als zijn moeder. Het zijn de ouders die elkaars leven zuur maken en dat van de kinderen vooral. En uiteindelijk zijn het de kinderen die nog steeds proberen (de mijne toch) om papa en mama terug bij elkaar te krijgen en hebben daar zelfs leugentjes tov zijn vriendin voor over.

T.

Reactie gegeven door:
nadia

hey,
Met alle respect voor de moeders zelf ben ik een alleenstaande moeder die meer dan 10 jaar mijn kinderen alleen opvoed.
Met pijn in min hart zie ik mijn oudste broer lijden over zijn zoontje van 18maanden. Zijn ex-vriendinheeft het huis dat ze samen hebben gekocht verlaten met hun zoontje. Zonder zijn weten heeft ze de adres wijziging gedaan en hun zioontje heeft ze op haar nieuwe adres gedaan. Ze heeft een sociale appartement binnen één maand gekregen omdat ze een familielid heeft die ondervoorzitter is van het OCMW is en ook via hem werk bezorgt heeft bij Bond-moyson

Reactie gegeven door:
nadia

Ze heeft het allemaal gedaan met voorbedachten rade en mijn broer zwart gemaakt om onder valse voorwendsels veel dinges te bekomen en nu weigert ze hun zoontje mee te geven aan zijn papa, de papa heeft sinds de zwangerschap tot heden altijd voor haar en de baby gezorgd.
Hij wil co-ouderschap en zij weiger het zij maakt alleen haar besslissingen zonder te overleggen met de papa hun zoontje heeft van bij de geboorte alleen haar familie gezien. Nooit is ze spontaan naar de familie van ons geweest. Ze wil dat hun zoontje alleen opgroeit met haar en haar familie, vinden jullie dat correct het kind zijn recht afpakken om zijn vader niet te zien en bij zijn papa en de familie van de papa niet te leren kennen.

Reactie gegeven door:
nadia

Ik als moeder ga er zeker voor akkord dat de papa’s even veel recht hebben op hun kinderen als hij bekwaam is voor ze te zorgen en voor zijn kinderen werkt en er klaar voor staan, Je hebt enorm veel moeders die totaal geen respect verdienen hoe ze hun kinderen weg houden van hun papa en alles voor doen om allimentatie te krijgen.
Een kin of kinderen hebben zeker hun beide ouders nodig en ik ben blij met de co-ouderschap dat er toch vooruuitgang is in deze bekrompen wereld waar mensen hun kinderen als wapens gebruiken om tegen hun ouders te vechten bij wie ze moeten zijn.
Vind het gewoon schandalig

Reactie gegeven door:
Günther Jacobs

Trienneken en Nadia,

Toffe reactie! IK BEN BLIJ DAT ER NOG ZO’N VROUWEN ALS JULLIE BESTAAN. Als we nu allemaal zo eens beginnen denken, zou het dan niet allemaal een pak simpeler zijn? Want dat ‘gevecht’ tussen mannen en vrouwen neemt zou echt wel ridicule vormen aan. Mannen komen van mars en vrouwen van venus. Pff, het zal wel. We wonen allemaal op dezelfde aardkloot en meer valt er niet over te zeggen.

Enfin, ik ben eens benieuwd voor morgen. Terug naar school!!

Reactie gegeven door:
koen

hallo, ik kan er ook al nen ganse boek van schrijven een jaar geleden ui elkaar gegaan afspraak co ouderschap kindjes zelfde school blijven gaan een half jaar later eis van madam 200 euro allimentatie en om de 2 weken in weekend bij mij een jaar later verander de school zonder weten ze respecteert geen enkel vonnis ze doe haar deur nie open als ik de kindjes ga halen wat moet ik doen

Reactie gegeven door:
mike

Lieve mensen, Dat het anders kan probeer ik jullie hier even te schetsen. Ik ben als blinde papa al van voor de geboorte met onze Nimai bezig, na de geboorte ging mama terug werken na de 9 weken en sinds dien zorg ik over dag voor onze zoon omdat we geen opvang gevonden hadden en achteraf denk ik ook dat je dit als ouder nog altijd het beste voor je spruit zorgen kan. Probleem van onze samenleving is dat iedereen absoluut full time moet werken om een beetje deftig te kunnen leven. Tijd voor het gezin is er gewoon niet meer en zeker als partners voor mekaar niet meer. De oplossing ken ik niet maar dat op deze manier er nog veel koppels zullen sneuvelen staat vast. Kop op allemaal en probeer hoe moeilijk ook altijd de partij te zijn die het goede voorbeeld geeft en is dat niet voor je ex dan tenminste voor de kinderen.

Reactie gegeven door:
De Craecker Danny

Hallo iedereen ,als er nog iemand informatie moest hebben op mijn advertentie hier boven. allen welkom
mij emailadres is danny.de.craecker@telenet.be

Reactie gegeven door:
trienneken

Beste Danny

Ik zou zeggen stap naar je advocaat en laat het in een vonnis gieten als jullie al zolang co-ouderschap hebben. Ik veronderstel dat het een regeling onderling is en geen vonnis.
Wij zijn donderdag naar de jeugdrechtbank geweest. en hebben eindelijk voor we bij de rechter binnen gingen een akkoord bereikt.
Ook mijn ex betaalt allimentatie per kind in co-ouderschap. Maar: de kinderen zijn bij mij gedomicilieerd, staan bij mij ten laste en ik heb het kindergeld. Ik betaal alle schoolrekeningen en zorg ervoor dat ze per seizoen een paar nieuwe schoenen en een jas hebben. Dokterskosten zijn per ouder tenzij het gaat om uitzonderlijke medische kosten dus geen gewoon huisartsenbezoek voor een verkoudheid of jaarlijkse controle bij tandarts. daarmee bedoel ik een beugel, logopedie en uitzonderlijke schoolkosten (meerdaagse schoolreisjes enzo, kot,unief, enz.)
Die allimentatie zorgt ervoor dat ik nie elke maand aan zijn deur moet gaan smeken met mijn facturen EN belangrijk hij kan ze aftrekken van zijn belastingen.
Daar moet je kiezen: ofwel heb je co-ouderschap en geef je geen allimentatie in ofwel heeft mevrouw ze tenlaste en geef jij wel je allimentatie in, maar beide samen kan niet.

Hopelijk een antwoord op je bovenstaand mailtje, praat met je advocaat maar zoiets weigeren kan ze niet.

Groetjes
K

Reactie gegeven door:
Dirk

Beste,

Je spreekt hier dus over co ouderschap, en heb eerder een andere vraag waar ik graag enkele antwoorden op zoek.

Ik ben ongeveer 1 jaar en enkele maanden getrouwd geweest, de relatie op zich zelf was 5 jaar en enkele maanden.

Nu mijn vrouw heeft me dus in de steek gelaten na 1 jaar en 2 maanden zoals vermeld. We hebben samen geen kinderen, maar zij heeft er wel twee van haar vorig huwelijk en ik zelf had er zelf ook 1.

Nu mijn vraag is:

Kan ik een eventueelle regeling aanvragen voor bezoek recht aan de moeder ?

Ik dacht vanwel!!

Ik zou graag de kinderen blijven zien van men vrouw, zelf al zijn het mijn eigen kinderen niet.
Ik vraag dit ook, omdat men oudste dochter van 12 jaar er enorm onder lijdt dat ze de kinderen niet meer mag zien van haar, ze heeft ze opgemaakt tegen mij en men dochter en heb laatst nog mogen horen van haar oudste dochter dat ze niet eens nog mag praten met mij of men dochter.

Ben al klacht gaan neerleggen wegens psychische kindermishandeling.

Ik heb geen wraak gevoelens tegen over men vrouw, neen eerder medeleiden dat ze zo doet. ze heeft me eerst emotioneel willen breken, dan financieel en nu gebruikt ze de kinderen om me daar terug mee te raken.

Ik weet dat ik nooit een gewoon bezoekrecht zal krijgen zoals ik bij men dochter, waarvan ik het hoederecht heb. Maar ik wil op z’n minst dat men dochter en ik zelf haar kinderen die ik toch mee opgevoed heb gedurende meer dan 5 jaar kunnen zien.

Dus als iemand me iets kan zeggen hoe je zo iets aanvraagd of bekomt mag hij me mailen op nightboy2@hotmail.com
Alle info is welkom.

Wat betreft financielle gedeelte heb ik me zelf onder collectieve schuldbemiddeling gezet, en de rest word nu behandeld door schuldbemiddelaar en advocaten. Ben getrouw gelukkig met huwelijks contract en alles is daar mooi in uitgewerkt wat betreft inboedel als gemaakte schulden. Ik snap dus niet waarom ze zo vijandig moet doen. Ze heeft iemand anders, ik niet, en dat zal nog wel zo een tijdje blijven. Tot ik over men gevoelens heen ben van men vrouw.

Reactie gegeven door:
mike

Vrouwen die de rol van papa niet erkennen in de opvoeding moeten dan ook niet bedelen voor geld. We zijn geen bankcontact automaten!!! Mijn vriendin is na de bevalling gaan werken en ik ben een fiere thuisblijf papa die ook kleine dingen doet in het huishouden en het meeste kookwerk voor zijn rekening neemt als ook de administratie. Wat ik merk bij vele koppels die uit mekaar gaan is dat vrouwen het veel harder spelen dan mannen. Neen je hebt dat kind normaal gezien uit liefde gemaakt heb dan tenminste het zelfrespect en respect voor mekaar en jullie kind en gedraag jullie als mensen en niet als roofdieren. Het is een kwestie van mentaliteit en het goede voorbeeld geven. Lukt het niet op die manier stap naar de jeugdrechtbank. Nu niet van hij of zij doet dit of dat neen wij allemaal moeten veranderen zowel mama als papa en ne keer terug menselijk worden op deze aardbol. Tot zover mijn preek van de dag

Reactie gegeven door:
?

Hallo,

Ik heb een probleem. Ik en mijn ex zijn al meer dan een jaar uit elkaar en hebben een dochter samen. We hebben in onderlinge overeenkomst afgesproken dat ik elke zondag achter de kleine kom. Tot voor kort was dit geen probleem. Ik wil graag de kleine meer zien wat normaal is voor elke ouder. Ik heb verschillende keren een poging gedaan om dit te zeggen maar telkens kreeg ik een neen als antwoord. Nu heb ik een aanvraag gedaan voor co ouderschap maar dit komt pas binnen enkele maanden voor. Nu wil ze mijn kind niet meer meegeven voor er een uitspraak is gedaan. ik heb me altijd aan de onderling regels gehouden als ook altijd betaald voor de kleine. Ook al kreeg ik nooit iets van de moeder te horen over de kleine. Alle info kraag ik van andere mensen. Kan ik daar iets aan doen om mijn dochter toch nog gezien te krijgen voor de uitspraak?

Reactie gegeven door:
mike

je kan eens informeren in een wetswinkel of via jurifoon

Reactie gegeven door:
De Craecker Danny

Wou nog eens even vragen, Wat ik best doe vrederechter? advocaat OF ….
Reactie’s op mijn advertentie hier boven zijn zeer welkom.
Dit is mijn email;danny.de.craecker@telenet.be

Reactie gegeven door:
Houllier Delphine

Beste mensen,
wat ik hier allemaal lees verontrust mij nog meer over de situatie van mijn dochter. Mijn dochter is nu 8jaar. sedert 2004 is het co-ouderschap tussen mij en mijn ex.. meer oorlog dan wat anders. Toen ik bevallen was van mijn tweede dochter begonnen de problemen echter de kop uit te steken bij mijn oudste dochter. Op school werden gedragsproblemen vastgesteld en zo zijn wij van de ene arts naar de andere gestuurd geweest. Een kinderneuroloog stelde vast dat het een psychisch probleem was en stuurde ons door naar een kinderpsychologe. In 2006 werd de therapie gestart.. in 2007 werd en gruwelijk verslag opgemaakt door de kinderpsychologe (vermoeden van sexueel misbruik bij de vader) .. Ik heb met alle middelen de vader willen overtuigen om mee te werken in het belang van ons dochter, zonder resultaat (hij vind het normaal dat zijn dochter dit zegt (?) ). Zelfs het vertrouwenscentrum in Brugge steunden ons kinderpsychologe. Ik ben toen naar de rechtbank gestapt om een procedure te starten.. maar intussen was mijn dochter 7jaar en weigerde ze nog naar haar vader te gaan. Ik heb haar hierin gesteund, ze bloeide volledig weer open.. ze heeft haar vader in 9 maanden tijd sporadisch gezien. Mijn ex heeft zelfs geen enkele moeite gedaan om aangifte te doen omdat ik het vonnis niet na leefde, maar in maart 2009 stond er opeens een gerechtsdeurwaarder aan mijn deur.. officieel heeft mijn ex tot twee maal toe laten vaststellen dat zijn dochter niet bij hem was. Maar hij heeft ook het ganse periode doorgegeven waarvan het niet werd vastgesteld. De dwangsom per inbreuk was/ is 250 euro… 250+250= 500 !!! Er werd mij een bedrag opgeeist van 4000 euro, iets die ik niet onmiddelijk kon betalen want mijn echtgenoot wachtte op een transplantatie. Uit schrik he ik een afbetalingsplan opgevraagd en mijn ex ging er niet mee akkoord. In Juni 2009 zijn ze hier gans mijn inboedel komen ophalen, zelfs mijn wagen! Wat ik toen en nog steeds niet begrijp is dat de jeugdrechtbank het co-ouderschap wil blijven behouden en de vader er geen enkele graten van inziet dat hij zelf het stabiliteit van zijn dochter ontneemt.. en hij er daarbovenop volledig mee akkoord verklaard met het verder uit oefenen van co-ouderschap. In September 2009 werd ik beschuldigd van ex … kindermishandeling en nog zoveel meer. Ik begrijp de stand van zaken maar al te goed.. mijn ex heeft geen enkel oog van ons dochter, enkel heeft hij oog om van mijn leven een hel te maken. Nu aanstaande donderdag heeft de juf van mijn beslist om hier op huisbezoek te komen.. mijn dochter vertoont gedragsproblemen die niet van haar leeftijd zijn.. teveel maturiteit noemen ze het op school. Een gans jaar (geen contact met de vader) verloopt alles goed en opeens beginnen de problemen weeral.. ik ben zeer gelukkig met mijn gezinnetje, met mijn nu gezonde echtgenoot en ik meen uit de grond van mijn hart dat ik het niet meer kan toezien hoe hij zijn dochter gebruikt om mij kapot te maken. En ja, alles wordt steeds op papier gezet.. maar die er gebeurt niets!!! Soms vraag ik me af of ik echter beter mijn dochter en haar kinderpsychologe moet volgen want mijn ex heeft kennelijk iets te verbergen!!! wie mij verder wilt helpen of raad weet dit is mijn facebook adres… gelieve van mij dan eerst privé te contacteren… Delphine Houllier-Stc
Mijn verhaal klinkt waarschijnlijk chaotisch , maar zo is het leven van mijn dochtertje momenteel en ik moet mij daarin zien te redden want ik heb nog een dochter!
Dank u voor het lezen

Reactie gegeven door:
mike

wat raad je advocaat je aan ???

Reactie gegeven door:
Houllier Delphine

@mike : ik heb nu een nieuwe advocaat en die raad mij in de eerste plaats aan van rustig te blijven. Hij heeft het hele dossier bekeken en zegt dat het een opeenstapeling van procedurefouten is van de vorige advocaat. Het grote probleem is echter dat daardoor alle aanwijzingen en bewijzen reeds van tafel geveegd zijn door het gerecht en deze nu dus eigenlijk niets meer waard zijn. Groeten.

Reactie gegeven door:
Lien

Dag allemaal,

Mijn ex en ik zijn 6 jaar samen geweest. (van mn 15e tot mn 21 ste). Na een jaartje koude oorlog en elkaar wat ruimte geven, voel ik me een stuk beter en zijn we terug beginnen praten. Uiteindelijk was hij toch mijn best vriend. We zijn een paar keer samen weggegaan en we kunnen nog praten met elkaar over echt alles.
Na zo lang al met twee geweest te zijn voel ik me nog niet klaar voor iets nieuw en serieus.
We zijn in een gekke bui (hoe gaat dat..) 1 keer echter samen naar bed gegaan.

Er is daar iets serieus fout gegaan en nu blijk ik 6 weken zwanger te zijn.

Ik ben redelijk van m’n stuk op dit moment omdat er zoveel dingen op je afkomen.
Waaronder ook het aspect waar deze site over gaat, het wettelijke.

Ik wil nu niet direct alles overhaasten en onze relatie in een stroomversnelling zetten omdat ik zwanger ben. Krijg je daar later geen spijt van?

Daarnaast ben ik ook bang van co-ouderschap. zijn werk is echt zijn leven. hij werkt fulltime als ingenieur en heeft daarnaast ook zijn eigen zaak opgestart. nog voor hij zelfstandige was werkte hij al snachts en savonds er nog eens bij. Het is echt zijn passie. Nu hij die twee nog eens combineert heeft hij werkelijk niets van tijd meer. Ik ken werkelijk niemand die zo voor zijn werk leeft als hij. Dit jaar zat hij ongeveer 5 maand in het buitenland bijvoorbeeld.

Begrijp me niet verkeerd, hij is los daarvan een geweldige jongen. En hoe moeilijk dat ook zal zijn mochten we onze relatie niet verderzetten, dan wil ik graag dat mijn kindje twee ouders heeft.
Maar toch ben ik ook erg bang. ik wil niet dat mijn kindje de helft door zijn ouders zal opgevoed worden. weekend én week.
Zijn ambities zal hij nauwelijks bijschaven, daar ben ik nu al vrij zeker van. Ook al laat hij uitschijnen dat hij veel tijd zal maken.

Het is allemaal nogal ingewikkeld en misschien loop ik al erg voor op de dingen en panikeer ik te snel uit angst voor spanningen op juridisch vlak enz, maar ik ben heel graag goed geïnformeerd.
En ik ben heel erg bang om een kindje te krijgen als ik op voorhand weet dat er erg veel problemen, ruzies en spanningen gaan bij komen kijken. Als ik de verhalen hierboven lees, denk ik dat die angst terecht kan zijn.

Weten jullie waar ik best terecht kan met mijn vragen?
zoals, Is co-ouderschap zowieso fifty-fifty verdeeld, kunnen dingen bijgesteld worden, vanaf wanneer gaat co-ouderschap in, …

groeten,
Lien

Reactie gegeven door:
mike

Beste Lien, Alvast proficiat met de zwangerschap al denk ik niet dat je er zo gelukkig mee bent. Kijk als je het een kans wil geven en ook als dat niet zo is heeft hij het recht te weten wat er gaande is. Als je ooit behoefte hebt om er over te praten wondertje2007@telenet.be
Ik veroordeel je niet maar je weet ook niet hoe hij zal reageren nu is zijn job zijn leven mss is zijn kind dat vanaf het moment dat hij het weet en is dat niet zo dan weet je ook meteen waaraan en waaraf.
Veel succes!!!

Reactie gegeven door:
Stefaan

Lien,
Co-ouderschap wil niet per definiete zeggen week week , dit beteknt enkel dat beide ouders evenveel verantwoordelijkheid hebben en dat belangrijke dingen onderling beslist worden niet door één partij eenzijdig. De standaard omgangsregeling is inderdaad 50/50 maar dit kan in onderling overleg evengoed full time bij jouw zijn en af en toe een week end bij hem al hij daar mee instemt. Nu zijn er nog wel een paar dingen die mogelijk zijn mar die soms iets te gevoelig liggen en die ik je wel wil mededelen via mail. hiervoor kun je contact opnemen op rst@live.be

verder il ik eventjes iedereen die hier ooit gereageerd heeft op mijn probleem bedanken voor hun steun en antwoord.
Onze zaak is deze morgen voorgekomen en onze dochter blijft hier in haar vertrouwde omgeving en gaat niet me de mama mee naar frankrijk.

Reactie gegeven door:
nathalie

dag allemaal,mijn dochter was 3maand toen hij vertrok met een 15 jarige. heb klacht ingediend maar haar moeder ging akkoord dus stond ik daar. na een week of 2 had ie geen oog meer voor mijn dochter,een jaar heeft ie ons gerust gelaten tot ik oppeens een brief in de bus kreeg van zijn advocaat voor co-ouderschap.dan was de bal beginnen rollen…ik ging natuurlijk niet akkoord (wat niet wil zeggen dat ik haar haar vader wilde ontnemen) hij had 1ste:geen vast adres,geen werk,dan 16 jarige vriendin,zijn ouders 32 honden in huis…dus zeker geen stabiele omgeving voor een kind van 15maand. hij sloeg mijn deur,mijn raam in.bedreigde ons…alle pv werden voorgelegd aan de rechter(hij heeft ze waarschijnlijk nooit gelezen)tot op een dag dat ie voor de verandering weer kon binnendringen tot mijn app zette hij lettelijk mij de mes op de keel en ik moest terplaatste bellen naar mijn advocaat om te zeggen dat ik toestemde met co-ouderschap(al weenend) zonder vragen of verder stemde mijn advocaat toe.hij bedreigde ons zo erg dat ik niet anders kon dan tekenen. ik tekende al bibberend en weenend de papieren en de rechter noch advocaten vonden dat raar,hij ging binnen in de rechtbank met mij en ik was een geslagen en bange kip om mijn mond open te doen wetend dat dat mijn doodvonnis is en ik kon dat moment niks doen. natuurlijk was dat lang trek en weer met dat kind,zijn kind van 16 wandelde met haar al lachend langs mijn deur,teveel pesterijen om op te noemen.tot ik mijn huidige man heb leren kennen 2.5 jaar geleden is alles redelijk ‘goed’ verlopen,want hij weet dat er een paar advocaten in zijn familie zit.hij is dus redelijk rustig geweest tot nu de laatste weken. hij begint terug te dreigen,laat nu mijn dochter van 4.5jaar expres met kleren die te groot (8 tot 9jaar)te lopen,schoenen te klein,geen turnles meer bij hem,ze word weer totaal verwaarloost.ik heb raad gevraagd aan de familie (die advocaat is) en krijg als antwoord dat dat standaart is in co-ouderschap.da wil dus zeggen dat ie gewoon mij mag pesten door mijn dochter alles te ontnemen waar ik voor ben.mr mag dus dreigen,expres geen turnschool,als ze luizen heeft expres niet behandelen,ongelooflijke vuile bestinkende pissekleren mag dragen,en zo kan ik heel ver gaan. ik weet mij echt geen raad en wil het hier niet bij laten. groeten

Reactie gegeven door:
nico

staat dit mij ook te wachten?
Ik heb een kind van 1,5 met een vrouw met kind uit een vorige relatie (7). M’n vriendin en ik wonen inmiddels een vijftal jaar samen. Tot nu toe verliep de relatie met de vader eerder vriendschappelijk. Ik kom zelf uit een gescheiden gezin en hecht belang aan de relatie van het kind met beide ouders.
Ik probeerde me dan ook niet als vader te profileren ten opzichte van zijn dochter.
Nu heeft hij opnieuw iemand leren kennen. En alhoewel, de keren dát er enige discussie was, er stééds een nieuwe vriendin in het spel was, ging dit meestal over banaliteiten.
Ditmaal is zijn vriendin meer “ervaren”.
Plotseling eist hij zonder waarschuwing een nieuwe regeling.
(Ondanks dat er een schriftelijke afspraak bestaat)
Eerst twee-wekelijks een weekend. Dit resulteert vooral in een makkelijker regeling voor hem en zijn nieuwe vriendin. En in een hoop geregel en geloop voor ons. Mits wij hier niet mee instemden, dreigt hij nu met een aanvraag tot co-ouderschap.
(Meer als wraak, dan verlangen)
Hij, en vooral, zijn vriendin zijn nu constant op het kind aan’t inpraten om zijn moeder in een slecht daglicht te stellen. Deze “vriendin” is dan een grootmoeder met een dochtertje van 9, gesteriliseerd wegens agressieve partner. Dit weten we allemaal via het kind! Hoe spreekt dat mens met een kind van 7?!
In het verleden heeft hij al vaker bewezen dat hij niet voor zichzelf, laat staan zijn zoontje, zorgen kan.
Hij verplichtte hem om zijn nieuwe partner met mama aan te spreken! Door een milde aandoening heeft dit kind een constante verzorging nodig. Dit wordt bij hem steeds genegeerd. Bijgevolg zitten wij na vakantieperiodes steeds met de gevolgen onder de vorm van doktersrekeningen, extra verzorging en ongemak voor het kind. (en zo zijn er nog voorbeelden van hoe hij de gezondheid van het kind negeert)
Zij gaan nu trouwen, samenwonen en zelfs opnieuw kinderen nemen, beweren ze. En het is ook een punt dat ze mekaar al zeker een jaar kennen. (Dit wordt blijkbaar wekelijks gedicteerd)
Ik vind het al niet verantwoord dat ze nog aan kinderen beginnen zouden.
Maar, heeft mijn vriendin een reden om bang te zijn? Ik was van de overtuiging dat geen rechter hen au serieux nemen zou. Maar nu ik dit allemaal lees

Reactie gegeven door:
lindsey

hallo, heb een dochtertje van nu 20 maand ze heeft de papa al 9 maand niet gezien, niet omdat ik hat wil afnemen van hem maar om veiligheidsreden. papa gebruikt drugs worden feestjes gehouden tal van vriendinnen gepasseerd de moeder betaald de alimentatie hij kan het zelf niet opbrengen. sms ber van als je nog is met mij bed deeld vraag ik geen co ouderschap aan wil je de naam niet laten veranderen op mijn naam zodat hij alimentatievrij is . we hebben ook onderling papier getekend met daarop ik hoef geen bezoekrecht jij geen alimentatie. dit is allemaal door gegaan naar jeugdrechtbank er word daar gewoon niks mee gedaan zelf niet gelezen veronderstel ik.er was een vonnis van vrij tot zondag voor kind van toen 1,5 was vrij lang hem maanden niet gezien te hebben.1 sep is de zaak opnieuw voor gekomen ik moet me houden aan de regeling van vrij tot zondag dat is toch n iet normaal maanden heeft ze hem niet gezien en moet ze der direct weekend vertoeven. denk dat er iets ni pluis is in de rechtbank.weet me geen raad da kan toch niet heb al ettelijke malen gevraagd voor drugtest geen oor naar. kan ik dit voor brengen voor andere rechter of niet vind het verschrikkelijk gewoon email linneke2008@live.be

Reactie gegeven door:
Waldrik

Beste mensen, Als ik dat hier allemaal lees, ewel merci. Ik dacht dat ik alleen was met dergelijke problemen. Veel verschillende verhalen en die van mij: Ik ben sinds 2001 feitelijk gescheiden van de moeder van mijn 4 kinderen. Sinds 2004 wettelijk. Ik heb de moeder van mijn 4 kinderen in de steek gelaten voor een andere vrouw. Zij was toen zwanger van ons 4de kind. Wij zijn net 4 jaar getrouwd geweest en hebben in die 4 jaar – 4 kinderen. Mijn toenmalige vrouw raakte steeds zwanger met de ‘pil’. Ik was het meer dan beu dat zij ieder jaar zwanger was ‘ongewilt’, toch van mijn kant. Ik kon mijn toenmalige vrouw niet meer vertrouwen en voor mij zat dat zeer zeer diep! Ik geraakte verliefd op een andere, de andere is er nog steeds. Ik heb mijn toenmalige vrouw zeer veel verdriet gedaan, dat snap ik, dit al een tijdje. Zij zag mij dood graag, baarde mijn kinderen en ik verliet haar. Niet proper van mij. Toen was ik zo kwaad op haar dat ik geen inspraak had op de zwangerschappen. Ze wist dat ik hier niet mee kon lachen. Zij wachte telkens tot ze ongeveer een week of 15 was om het mij te zeggen. Te laat… Wij waren zeker niet in de financiele mogelijkheden om al die mondjes te voeden. Al sinds 2001 is er al ruzie voor de kinderen. Nooit leeft zij een vonnis na, of toch niet lang. Telkens vind zij er wel iets op om de kinderen niet mee te krijgen. Zelfs een eind arrest van hoger beroep kan haar niet motiveren om de kinderen te brengen. Zij dient de kinderen te brengen. De kinderen zullen hen (verplicht) gesteund voelen als de moeder de kinderen tot bij mij brengt. Zij is namelijk al jaren mij als vader in een negatief daglicht aan het stellen. Zij is hertrouwd, heeft een kind uit haar nieuwe relatie. Er was in 2006 nogmaals een maaschappelijk onderzoek die verwees dat het van groot belang zou zijn voor de kinderen als het tot een week/week regeling zou komen. Ik word volledig uit de opvoeding van mijn kinderen gehouden. Ik ben veroordeeld om alle buitegewone medische kosten te betalen na verrekening van mutualiteit en evetuele hospitalisatie verzekering. Ik moet via de krant vernemen waar mijn kinderen school lopen. Mijn oudste dochter is gehospitaliseerd geweest en ik mag niet weten waarom en voor wat. Ik mag wel de helft van de factuur betalen. Zoveel was dat nu ook weer niet, maar het gaat om een princiepe.De helft van de factuur en de helft van de beugel dien ik te betalen aan de gerechtsdeurwaarder met het ereloon van deze. Ik noet blijkbaar al meer dan een jaar die kosten betalen en ik weet van niks. Via de mutualiteit vernam ik welke tandarts mijn dochter heeft. Van deze dokter kreeg ik een vriendelijke mail waarop alles vermeld stond… Ik diende volgens de gerechtsdeurwaarder 471 eruo te betalen zonder zijn kosten. Volgens het betalingsbewijs van de arts zelf dien ik maar 154 eruo te betalen… en zo gaat het al jaren. Moet nu wel zeggen dat ik een jaar mijn kinderen niet bij kon hebben, niet haar schuld deze keer. Op mijn vorig werk hebben ze een interne regularisatie gedaan. Ik diende om de 14 dagen de vrijdag van wacht te zijn in mijn regio. Toevallig de vrijdagen dat de moeder van mijn kinderen de kinderen diende te brengen. Ik diende ook iedere zaterdag voormiddag te werken. Dit was niet te combineren met de omgangsregeling. Ik vroeg de moeder van mijn kinderen die te brengen de zaterdag om 13u. ‘Ik heb een vonnis en ik hou mij daaraan’ Dus zat er voor mij niets anders op dan van werk te veranderen. Ik diende 3 mnd vooropzeg te doen omdat ik bediende was. Dus 3 mnd mijn kinderen niet! Ondertussen brande ons huis gedeeltelijk af en was het gedeeltelijk onbruikbaar. De volledige herstellingen van de brand namen zo’n 12 maanden in beslag. Wachten op vakmensen kan soms lang duren. Ik heb wel eens aan haar gevraagd om de kinderen een dag te hebben: nop. Dus huis hersteld, van werk veranderd en ik krijg op nieuw mijn kinderen niet meer. Om zot van te worden!!! Ik ben het nu meer dan beu. Het is niet omdat ik die 4 kinderen niet gepland heb, dat ik geen rechten heb. Ik eis mijn verantwoordelijkheid op ten opzichte van mijn kinderen. De kinderen hebben er niet gevraagd om er te zijn. Maar ze hebben wel recht op hun moeder en hun vader!! Dus nu naar advocaat en ga nu week/week eisen met proef periode van 6 maand. Als een van beide partijen een zwaar gebreke veroorzaakt word deze partij gezien als omgangsgerechtigde verbonden aan de afspraken van het hoger beroep. 2de en 4de weekend vd mnd en iedere helft van de schoolvakanties gebonden aan 115 euro alimentatie per kind per maand en de helft van alle buitengewone medische onkosten! Ben benieuwd of dit voor haar ook een uitdaging zal zijn om haar voeten er aan te vegen zoals bij alle andere vonnissen, zelfs die van hoger beroep met dwangsom van 125 euro per dag per kind. Kan er mij iemand raad geven over wat er zeker in de overeenkomst dient te staan bij een totaal verziekte situatie…. Buiten haar kinderen ontzeggen, ze is en blijft ALTIJD de moeder van mijn kinderen, ondanks wat ze allemaal al deed. Daarom vraag ik verlopig nog geen totale wissel van de omgangsregeling. Is wel mijn laatste poging. Als zij haar niet zal houden aan week/week regeling, zit er voor mij dan toch niks anders op. Ik hoop uit de grond van mijn hart dat ze dit na zal leven in het belang van onze kinderen. Trouwens de dwangsom wil ik niet. Ik wil geen geen centen, wil enkel mijn kinderen.

Reactie gegeven door:
Dominique Knops

Ik zit momenteel in een co-ouderschapsituatie waarbij onze dochter heen en weer wordt geslingerd tussen mijn woonst en die van mijn ex. Voor de volledigheid, ik ben de papa. Mijn dochtertje van 4 en ik hebben een enorme gezellige relatie en een dusdanige band waar mijn ex jaloers op is. Vermits ik een oudere papa ben (nu 49j) en ik ook al mijn vrije tijd in de opvoeding van mijn dochtertje kan steken, is die band heel hecht geworden. Mijin dochter weet dat zij elk moment op haar vader kan tellen. Door omstandigheden ben ik ook al geruime tijd half-tijds aan het werk (door kankeroperatie en revalidatie), en heb dus veel tijd zoals hoger al gezegd. Mijn ex vindt zich bedreigd in haar “mama-zijn” en nam afscheid van onze gezamelijke woonst met de woorden “… en nu is je rijk uit. Nu zal ik mijn dochter voor mij alleen hebben. …” Tijdens de besprekingen voorafgaandelijk aan de scheiding, vooral dan over het financiële aspect van de zaak, heb ik nogal wat toegevingen gedaan met het welzijn van mijn dochter in het achterhoofd. vb. kindergeld mag zij op haar rekening alleen laten komen, zij kreeg de domicilie van onze dochter om op die manier 30 € bij te krijgen op haar wedde, tevens kreeg zij hierdoor de mogelijkheid om part-time te werken (90%) en 92% uitbetaald te krijgen (dit om op woensdag onze dochter op te kunnen vangen), DKV-hospitalisatieverzekering blijf ik betalen voor onze dochter,… Ze kan dus helemaal niet klagen over die regeling. De enige tegemoetkoming die ik vroeg (maar die het parket niet wou opnemen in de regeling omwille van niet-vaststaande dagen) was om de dagen die ik thuisben onze dochter van school te gaan halen om half vier en naar haar te brengen wanneer ze thuis was (de week dat ze bij haar mama is wel te verstaan). Meestal zijn dit de dinsdag en donderdag van half vier tot vijf à half zes. En vermits dit niet in de regeling is weerhouden, wil zij dit nu niet toestaan. Vandaag is zij op de koop toe vertrokken naar Duitsland om nieuwjaar te vieren zonder mijn toestemming te vragen. Nochtans moet dit volgens de gemeentediensten.
Mijn ex is degene die de echtscheiding is aangegaan omwille van het feit dat zij iemand anders heeft leren kennen. Voor alle duidelijkheid, na de geboorte heeft ze mij uit het echtelijk bed gezwierd en heb ik sindsdien op een logeerbed (plooibed) geslapen dat ik elke avond de living in moest rollen (van januari 2006 tot oktober 2009). Ik heb veel verdragen om toch maar bij ons dochtertje te zijn en te weten dat ze goed behandeld werd. Nu doe ik echter geen gerust uur meer wanneer zij bij haar mama is. Mama is nogal opvliegend en vooral wanneer ze haar zin niet krijgt of haar plannen moet aanpassen aan onze dochter. Toen het kleintje 2 jaar was heeft ze enkele keren een slag in het aangezicht gekregen van de mama omdat ze stout was. Ik heb toen mijn ex daarop gewezen en haar duidelijk gemaakt dat indien het nog een vierde keer voorviel dat ik dan de politie zou inschakelen. Een slag in het gezicht waarbij de handafdruk duidelijk in de kaak te zien was hé. Aan een kind van 2 jaar doe je dit niet.
Maar wanneer je in dit geval terug naar de jeugdrechtbank wil stappen, dan duurt die procedure toch zo lang, en vertrouw ik mijn ex niet wat zij intussentijd met onze dochter zal uitspoken.
Vaders kunnen verdorie ook lijden hoor, maar wat moet je anders doen ? wanneer mijn dochter mij vraagt om altijd bij mij te blijven wonen, dan probeer ik haar diets te maken dat haar mama haar ook graag ziet. Maar daar wil mijn dochter niets van geloven, want mama besteedt geen tijd aan haar, enkel aan zichzelf. Wat mij betreft, mag mijn dochter bij mij blijven en kan mijn ex gerust al haar geld houden, maar alleen al om mij te pesten zou ze dit niet willen. Nu vindt mijn ex het grandioos dat zij mijn dochter een week van mij weg kan houden en zelfs verbiedt om mijn eens te bellen. Mijn ex had aan de dochter gezegd dat zij haar mocht bellen wanneer ze maar wou (met de opmerking dat mijn vaste lijn toch gratis is en dat dat handig meegenomen was). Wanneer echter mijn dochter dan eens wil bellen naar mij dan mag ze dat niet van mijn ex. En een kind van 4 jaar gaat voor zoiets niet liegen tegen haar papa.
Ach, vergeet het maar dat beide ouders het beste voorhebben. meestal is er wel één van beiden die de andere wil kwetsen door middel van het kind. En in mijn geval is dit wel heel pijnlijk hoor.

Reactie gegeven door:
mike

ewel harder worden en kindergeld weer laten verdelen, bewijzen dmw foto als ze nog is met sporen van geweld bij je is en zoveel mogelijk bewijzen verzamelen en die ook gebruiken

Reactie gegeven door:
Dominique Knops

klopt, maar wanneer je ex dit gaat afreageren op je dochter ? De procedure is verdomd lang vooraleer door het gerecht wordt ingegrepen. Ben al wel gestart met de procedure voor de jeugdrechtbank, en heb ook gevraagd dat er een psychologische screening komt van mijn ex, want vermoed dat zij narcistisch is en dat zij al geruime tijd in een post-natale depressie zit. Maar bewijs het maar en intussen zit je dochter daar maar tussen geklemd.

Reactie gegeven door:
IRIS

HEY IEDEREEN
IK EN MIJN VRIEND HEBBEN EEN KINDJE VAN 20 MAANDEN EN IK VOEL MIJ NIET MEER GELUKKIG IN ONZE RELATIE IK HEB HEM DAT OOK GEZEGT EN WE GAAN UIT ééN MAAR WAT ZIJN MIJ RECHTEN IK WIL CO OUDERSCHAP HIJ OOK MAAR WE WONEN NOG TIJDELIJK SAMEN MAAR HIJ WILT DE KLEINE MEEPAKKEN WAT KAN IK ER TEGEN BEGINNEN .

Reactie gegeven door:
mike

hij kan perfect jullie kind meenemen uiteindelijk heeft hij even veel rechten op voorwaarden dat hij het herkend heeft maar als jullie goe overeen komen zie ik geen probleem

Reactie gegeven door:
Bina

Hoi allemaal,

ik denk dat het simpel ligt. Iedere situatie ligt anders maar co-ouderschap werkt enkel als beide partijen zich houden aan de rechten maar ook de PLICHTEN van ouderschap. Je vind zowel vaders als moeders die die plichten te makkelijk overlaten aan de andere ouder.

Ik ben zelf ondertussen een maand uit elkaar met de papa van mijn zoontje. Momenteel gaat hij in onderling overleg 1 of 2dagen per week naar zijn papa.

Met deze regeling kan ik perfect leven aangezien de papa in de week bijna dagelijks tot 21u werkt en zonder rijbewijs dus niet de mogelijkheid heeft ons kindje naar de opvang te brengen of halen.

Het enige probleem is dat hij deze regeling niet offcieel wil laten vaststellen. Telkens ik hierover begin dreigt hij met de eis van co-ouderschap. Ik ben normaal voorstander van co-ouderschap maar zie niet hoe hij zonder vervoermiddel in staat gaat zijn voor de kleine te zorgen en maak mij hier dus regelmatig zorgen over.

Gevolg is nu hij betaalt niets, ik alles. Ik breng de kleine en haal hem op, en hou mijn mond maar om toch maar te hopen dat hij van die co-ouderschap eis afstapt.

Het is heel frustrerend dat je nooit zeker bent wanneer hij zich gaat bedenken.

Ben al bij advokaat geweest die raad mij aan om gewoon af te wachten tot hij zelf een aanvraag indient…maar hoelang kan hij dit nog doen?

Bovendien woon ik niet meer op ons thuisadres, maar staat mijn adres daar nog steeds omdat de verkoop van ons appartement nog afgerond dient te worden. En ik enkel post ontvang die hij mij geeft.

Kan iemand mij raad geven?
alvast bedankt.

Reactie gegeven door:
Gis

Dag mama’s, dag papa’s,

Ik was ook voor co-ouderschap in het belang van mijn 3 kinderen, de ouders, en het financieel gedoe.
De twee eerste jaar verliep alles vlotjes, goede communicatie, als de papa niet kon instaan en visversa stond ik in.We woonden ook in dezelfde buurt, we deden de vejaardagsfeestjes samen enz…
De papa heeft sinds twee jaar een relatie met een vrouw van een andere cultuur, ze heeft twee kinderen van 2 verschillende vaders , ondertussen is er een (half) zusje bijgekomen. tot daar is dat geen probleem MAAR de vader is verhuisd en niet kort bij huis en school maar op één uur van mijn kinderen hun omgeving en activiteiten! Dwz dat ze 10x op 1week/2 , 2 uur onderweg zijn!
Mijn kinderen passen zich echter niet aan ginder, gaan er niet graag naar toe. Wenen om er niet te gaan.

Volgens mij heeft de papa alles bewust gedaan (dus vals gespeeld) want onze overeenkomst werd bekrachtigd net vóór hij besloot te verhuizen. Hij heeft dus de kinderen te laste en op zijn domicilie.

Ik heb dus een verzoek bij de rechter gedeponeerd.
Na hoeveel tijd mag ik mij verwachten op een zitting? weet iemand dat?

Oh ja: kijk is op : http://www.baso.be/scheidingswijzer/verblijfregeling.htm

Dank u aan Laurette Onckelincks, die waarschijnlijk geen kinderen heeft of waaarschijnlijk nooit ruzie maakt met haar man, voor haar prachtige wet over co-ouderschap want het blijkt dus dat deze wet niet gunstig is voor het kind!

dikke knuffel aan alle kinderen op de wereld
Gis

Reactie gegeven door:
nadia

beste Gis,

Je moet niet de schuld op Onckelincks steken, spijtig dat je in zo een situtie zit, maar niet alle mannen zijn zo gelijk je ex.
Je mag het niet zwart-wit zien er zijn ook vrouwen die misbruik maken van de situatie. En zoeken elk klein probleem om tegen hun ex te gebruiken. Het verstandigste is eerst in het belang van het kind, dikwijls maken de ouders fouten om de kinderen te gebruiken tegen één van de ouders.
Dat vind ik jammer, ik wens je het allerbeste
Nadia

Reactie gegeven door:
sandra

hallo,

ik heb 7 jaar een relatie gehad en een kindje van 3 jaar met nu mijn ex we waren niet getrouwd hij komt hem van zaterdag tot zondag halen dat vond ik prima nu heeft hij nieuwe vriendin die hem opsteukt en gaat nu co ouderschap aanvragen help mij wat kan ik doen voel me zo rot weet dat pas van deze week lig er snachts wakker van kan niet een week zonder mijn schatje heb nog geen papieren gehad dat hij al geweest is dus afwachten, wie kan me raad geven,

met dank,

Reactie gegeven door:
Gis

@sandra, geef mij je privé email adres aub zodat ik je persoonlijk kan mailen .

Grtj aan iedereen
Gis

Reactie gegeven door:
gast

Ik heb niet de indruk dat de vrouwen of mannen “slechter” zijn , maar ik heb wel de indruk dat de wet totaal aan de kant staat van de persoon met slechte bedoelingen ! Uit alle verhalen lees ik het hetzelfde : de ouder die slecht behandelt wordt heeft geen verweer.
Je enige verweer is co-verblijf, maar dat is kiezen tussen de pest en de cholera. Je weet dat week/week voor je kindje slecht is in jouw situatie, maar je moet naar de rechtbank om je te beschermen en daar leggen ze week/week op… mooie wet die ze daar uitgevonden hebben

@ Bina
Dag Bina, ik zit in net dezelfde situatie.
Mijn ex is ondertussen bijna 6 maand weg, toen heeft hij als regeling voorgesteld: 1 weekend op 2 bij hem (vrijdag-zondagavond) en 2 avonden in de week tot na avondeten. Ik ging ermee akkoord (wil geen week/week, ik heb altijd zorg voor kind gedaan, hij heeft gn geduld, is opvliegend; heeft altijd gezegd dat hij zich niet wil aanpassen aan kind, wil een “gemakkelijk”leven, kind moet dan ook maar gaan slapen als het voor hem uitkomt (zonder haasten)). Ik heb toen wel gezegd dat ik in de zomer, tot kind 6jr, max 1 week aan stuk vakantie wil. We hebben toen onderling een papier getekend (gerechtelijk blijkbaar zonder waarde)
Toen we bij bemiddeling gingen om details te bespreken om het te kunnen laten vastleggen, wou hij plots 2 weken in de zomer en als ik dat niet gaf, ging hij bij rechter week/week vragen.
HIj gebruikt dus dezelfde dreigingen en heeft succes, tot nu toe krijgt hij wat hij wil: hij besliste dat hij de avonden in de week geen eten gaf want dat was te stresserend, dus heb ik zoontje 1 uur om eten te geven, wassen, pyama aandoen, melk, verhaaltje. Verder eiste hij ondertussen in de zomer 2+1 week.
Ik heb de bemiddeling stopgezet omdat ik die niet onpartijdig vond.
Na discussies en proberen erover te praten heb ik toch toegegeven omdat hij inderdaad ook altijd met die dreingen afkomt. Ik denk dat hij dat echt wil, want dan had hij dat al geeist, gelijk hij alles eist, maar ik geloof wel dat hij het zal vragen om mij te wreken.
Ik heb het document dan opgesteld, volledig naar zijn eisen, en het dan nog es laten lezen met vraag of het zo dan verder kon naar advocaat. Hij heeft het dan vol met opmerkingen teruggegeven en eist nu ook de zondagnacht, hij vindt het te stresserend dat hij de kleine om 19h (vind ik al heel laat!) bij mij moet afzetten, dat hij hem dan uit speeltuin moet halen… ik heb gezegd dat ik niet akkoord ging omdat het niet voor goed kind was (wou zeggen dat hij hem later in bed zou leggen). Hij heeft dan gezegd dat het toch zo zal gaan omdat hij er recht op heeft. Hij heeft er natuurlijk geen recht op (kan wel week/week vragen op rechtbank, maar kan niet eenzijdig opleggen wanneer ik kleine kan zien, en dat doet hij nu wel)
Zo heeft hij vorig weekeinde de kleine zondagavond niet teruggebracht.
Mij wordt dus wel aangeraden om een vonnis aan te vragen, om mij te beschermen. Maar ik krijg week/week niet over mijn hart. Ik wil mijn zoontje geen contact met hem ontzeggen, maar nu wil mijn zoontje “maar 1 dagje” gaan omdat zijn papa altijd roept en dan moet hij zolang. Ik kan er de moed niet toe opbrengen om de het risico te lopen, al is dat misschien beter dan dat hij eerste stap zet ?
Iemand raad ? (bier02@hotmail .com)

Veel moed en succes allemaal

Reactie gegeven door:
sandra

hallo hier mijn email adres wat je vroeg sandra_blokken@hotmail.com

groetjes,

Reactie gegeven door:
Vanessa

Heb hier een aantal verhalen al gelezen en hier en daar vind ik men eigen situatie terug .Ben niet zo een held in het neerschrijven van mijn verhaal maar ga men best doen van het zo goed mogelijk te vertellen . Zelf ben ik 8 jaar gehuwd geweest en daaruit zijn 5 geweldige kinderen komen . Zo een 4,5 jaar terug zijn wij uiteen gegaan door heel wat toestanden samen het was geen leven meer voor de kinderen , mezelf en voor de papa . Op het eerste zicht zouden wij op een gezonde manier met mekaar afspraken maken rond de scheiding en de kinderen . Maar uiteindelijk is het gewoon een vechtscheiding geworden en heeft het zo een goeie 3 jaar geduurd voor we dan uiteindelijk gescheiden waren . De eerste twee jaar heeft hij geen enkele euro allimentatie betaald voor de kinderen . Hij kon het op één of andere manier steeds tegenhouden dat hij allimentatie moest betalen . Uiteindelijk is de beslissing gevallen dat hij 300 euro allimentatie moest betalen voor de kinderen wat op zich wel weinig is maar ik had zoiets van wat het is is het . Maar wat waren dan de gevolgen de ene moment betaalde hij en de andere moment betaalde hij niet , dat het dan uiteindelijk zover kwam dat hij 5 maanden achterstond . En de regeling met de kinderen was toen om de veertien dagen een weekend bij de papa . Ik had hem in den tijd voorgesteld voor co-ouderschap maar zijn antwoord was toen van sorry ik kan het niet door die financiele problemen . Wat ik zo een stomme smoes vond want ik zat toen nl in dezelfde situatie als hem . Wij zaten samen in collectieve schuldbemiddeling . Hij kreeg toen 600 euro in de maand en ik kreeg er 700 euro en daar moest ik alles mee doen . Op zich ben ik heel tevreden dat ik me toen die tijd steeds heb kunnen redden . Wat heeft hij dan uiteindelijk gedaan (puur voor het financiele) heeft hij co-ouderschap aangevraagd . Ondanks alle negatieve adviesen van school , revalidatie, commité van bijzondere jeugdzorg heeft hij toch co-ouderschap gekregen . De communicatie tss mij en de papa loopt heel slecht wat ik enorm betreur , maar na een jaar co-ouderschap ondertss heb ik me daar al reeds bij neergelegd maar zou toch zo fijn zijn mocht het anders mogen verlopen . Maar nu weet ik even niet meer wat te doen , ik heb sinds 2008 een nieuwe relatie die heel goed verloopt . Hij heeft zelf 3 kinderen en zijn ex heeft sinds kort besloten om te gaan verhuizen . Nu heeft ze de kinderen al in een andere school ingeschreven zonder het medeweten van de papa . Wat ik zelf totaal niet correct vind . Maar hij heeft zich erbij neergelegd . Nu heeft hij mij sinds kort ten huwelijk gevraagd en zouden we heel graag gaan samen wonen . Maar doordat hij niet van dezelfde streek is , is het niet zo evident om te gaan verhuizen. Doordat ik co-ouderschap heb . En ik en men kinderen zouden het heel goed zien zitten om in zijn omgeving te gaan wonen .We voelen ons daar zo thuis en we zijn zo goed opgenomen door de familie van men vriend. Waar ik nu woon heb ik het op zich wel goed maar ik draag een enorme huishuur op men eentje .Ga wel voltijds werken maar kan die kosten niet meer op men eentje dragen . En de papa neemt zijn verantwoordelijkheden niet op qua betalingen van de kinderen o.a. school ,revalidatie enz. Maar ik wil het niet aanpakken zoals mijn vriend zijn ex heeft gedaan . Wil het op een gezonde manier aanpakken maar ik weet al dat de papa van men kids die stap niet gaat goedkeuren. En wat dan ??? Stopt mijn leven doordat ik een scheiding achter de rug heb en omdat ik co-ouderschap heb . Eigenlijk ben ik gewoon ten einde raad en weet ik niet meer wat te doen . Mijn mening over het gerecht is voor de ene alles en voor de andere niks of je nu man of vrouw bent . En hoe beter je het allemaal bedoeld hoe meer je gestraft word . Leven wij nu echt in een maatschappij van liegen en bedriegen !!!! Zo dat was het wat . Wie vragen of raad geeft je mag gerust altijd een boodschap achterlaten . Veel liefs en alvast al bedankt voor het lezen van men verhaal .

Reactie gegeven door:
Selma

Ik heb ook
Co. Ouderschap gedaan maar ik ben dan toch bij mijn
moeder gaan wonen en nu heb ik spijt. Als ik van mijn vader kom als ik een dag naar hem
ga en ’s avonds terug na huis ga mis ik hem heel hard dus ik heb een verkeerde beslissing genomen en daar heb ik
spijt van.

Reactie gegeven door:
Nicoline

Ik heb inmiddels 6 jaar een co-ouderschap (week-week). Onze kinderen zijn nu 10 en 11. Ik wilde toch graag even melden dat het hebben van een goede relatie met je ex beslist niet noodzakelijk is om toch een werkend co-ouderschap te kunnen hebben, zolang beide ouders het maar over 1 ding eens zijn, namelijk dat het belang van de kinderen voorop staat. Hoeveel problemen ik ook met mijn ex heb (onze kinderen merken dat niet zo erg, want alles gaat per mail), wij slagen er toch in om het co-ouderschap intact te houden en onze kinderen zouden niet anders meer willen. Op opvoedkundig gebied hebben wij ook niet dezelfde mening, maar na overleg en bemiddeling met het ggz, jeugdzorg zijn we er wel uitgekomen dat het ook niet noodzakelijk is om de kinderen exact gelijk op te voeden in twee huizen, zo lang maar duidelijk is welke regels waar zijn. Wat echt nodig is voor een co-ouderschap is de wil bij beide ouders om het co-ouderschap in stand te houden.

Onze kinderen hebben niet veel problemen om wekelijks te wisselen. Er wordt wel eens wat vergeten, maar dat wordt dan wel weer opgehaald. Daarnaast zijn wij allebei in staat om weer een eigen leven op te bouwen naast de kinderen zonder grote problemen over oppas en dergelijke. Ik verwacht dat in de komende jaren de kinderen misschien de periodes zullen willen rekken waarin ze bij de vader of moeder willen zijn, maar we hebben hen ook beide aangegeven dat dat mogelijk is in overleg als ze op de middelbare school zitten.

Natuurlijk is een scheiding niet ideaal, maar als je het belang van de kinderen voorop blijft stellen is het niet onmogelijk om na een scheiding toch ook een goede woonsituatie voor je kinderen te regelen.

Ik denk overigens (en ik ben de moeder), dat veel moeders nog steeds denken dat zij belangrijker voor hun kind zijn dan de vader. Ik kan het daar niet mee eens zijn, want een vader levert op een heel andere wijze een bijdrage aan de opvoeding, maar net zo waardevol. Dat je kinderen misschien niet iedere dag netjes gestreken kleding aan hebben als ze bij hun vader zijn, wil niet zeggen dat je kinderen de tijd, die ze bij hun vader doorbrengen niet heel waardevol kunnen vinden op andere wijzen dan bij hun moeder.